Każde dziecko się komunikuje. Sztuką jest ustalić w jaki sposób to robi:

•   Wzrokiem (nie zawsze w kierunku oczekiwanym)
•   Lekkim Ruchem ciała
•   Grymasem
•   Dźwiękiem
•   Zdenerwowaniem lub wyciszeniem

 

1. OBSERWUJ DZIECKO- prawdziwie i rzetelnie- zawsze z jego perspektywy, tj. na dywanie, siedząc naprzeciwko niego przy stoliku

• przyglądaj się jemu wtedy gdy jest pozostawione samo sobie- zwróć uwagę na co patrzy, czy reaguje na dźwięki z otoczenia, jak reaguje na ruch i zmiany wokół niego
• przyglądaj się jemu gdy ma wokół siebie ulubione zabawki i osoby, które są dla niego bliskie, czy reakcje na przedmioty i osoby są zmienne, na co reaguje najwyraźniej, w jaki sposób to się przejawia

 

2. UPRZEDZAJ przed tym co będzie się działo z dzieckiem, zwłaszcza jeśli dotyczy to jego ciała, np.:

- położę cię na łóżko, bo za chwilę zmienię ci pieluchę

- najpierw zaczniemy ćwiczyć nogi

- idziemy na ćwiczenia- wezmę cię teraz na ręce

- a teraz umyję twoją twarz gąbką

- pomogę ci wskazać ten obrazek

- złapię cię za ręce byśmy razem mogli zaśpiewać

Po każdym uprzedzeniu odczekaj chwilę by dać dziecku szansę zareagować na Twoją informację.

 

3. PROPONUJ- zawsze i przy każdej okazji, np.:

- chcesz się napić przed jedzeniem?

- chcesz ćwiczyć z żółtymi czy czerwonymi woreczkami?

- chcesz książeczkę czy klocki?

- wolisz bym cię karmiła czy ma to zrobić pani Zosia?

- którą rękę będziemy pierwszą masować?

Proponuj tylko dwie rzeczy

Po każdej propozycji poczekaj na odpowiedź, bądź czujna/czujny- reakcja może być minimalna; jeśli nic się nie dzieje powtórz próbę, czasem na odpowiedź trzeba poczekać (w przypadku dzieci z autyzmem, zespołem Retta nawet kilka minut!)

 

4. Bez czego prawdziwa komunikacja nigdy się nie uda:

•   wiara w to, że z każdym można się porozumieć
•   wyobrażenie, że można być na miejscu dziecka
•   bezwzględny szacunek ciała i indywidualności
•   określenie możliwości ruchowych rąk i nóg
•   właściwe ułożenie ciała umożliwiające utrzymanie kontaktu wzrokowego i swobodn poruszanie najbardziej sprawnej części ciała
•   określenie formy komunikacji alternatywnej
•   precyzyjnie dobrane  komunikaty do dziecka

 

5. Co musimy wyeliminować:

•   Pośpiech
•   Brak wiary w to, że każdy się komunikuje
•   Przepytywanki
•  Poczucie dyskomfortu dziecka (głód, pragnienie, ból, nowa sytuacja)

 

6. Od czego zacząć?

a)  Budowanie poczucia sprawstwa – czyli kreowanie zabaw, podczas których dziecko decyduje jakkolwiek

      Zabawki, które dziecko może samo uruchomić

      Np.: jeśli dziecko wyda jakiś dźwięk turlamy do niego piłkę

b) Naprzemienność, czyli RAZ TY RAZ JA

      Ja buduję, dziecko burzy

      Ja wsypuję groch do miski, dziecko wysypuje

      Ja kładę piłkę na nogach dziecka, a ono ją zrzuca

Celem terapeuty Metody Krakowskiej jest stworzenie w umyśle dziecka językowego obrazu świata tak, by potrafiło jak najlepiej funkcjonować poprzez rozumienie komunikatów i tworzenie własnych przekazów.

Są to:

• terapia słuchowa,
• stymulacja naśladowania mowy ze wsparciem Gestów Artykulacyjnych,
• stymulacja funkcji wzrokowych,
• Symultaniczno-Sewkencyjna Nauka Czytania®,
• budowanie kompetencji komunikacyjnej i językowej,
• diagnoza dominacji stronnej,
• stymulacja zabawy,
• stymulacja lewej półkuli mózgu,
• terapia zachowań społecznych,
• stymulacja funkcji motorycznych,
• stymulacja pamięci,
• ćwiczenia kategoryzacji,
• ćwiczenia myślenia sytuacyjnego i przyczynowo-skutkowego,
• ćwiczenia myślenia przez analogie,
• stymulacja przetwarzania bodźców smakowych, zapachowych i dotykowych (poznawanie  smaków, zapachów i wrażeń dotykowych poprzez język).

Metoda Ruchu Rozwijającego - została opracowana przez Weronikę Sherborne. Wykorzystuje dotyk, ruch oraz wzajemne relacje fizyczne, emocjonalne i społeczne do rozszerzania świadomości samego siebie oraz pogłębiania kontaktu z innymi ludźmi, poznawania otaczającej nas przestrzeni.

      Metoda ta stanowi system ćwiczeń, zabaw i relacji. Stosowana jest przede wszystkim w celu wspomagania rozwoju psychoruchowego dzieci oraz w terapii osób z niepełnosprawnością intelektualną i fizyczną. Jednakże możliwości jej wykorzystywania są praktycznie nieograniczone.

Poprzez udział w Sesjach Ruchu Rozwijającego, wychowankowie naszej szkoły: lepiej odczuwają własne ciało, mają kontakt z innymi, doświadczają spontanicznej radości oraz mają zwiększone poczucie bezpieczeństwa.